Alain Resnais'in yönettiği 1959 yapımı Hiroshima Mon Amour, sinema tarihinin en etkileyici ve şiirsel filmlerinden biridir. Fransız Yeni Dalga akımının önemli eserlerinden olan film, Hiroşima'da çekim yapan bir Fransız aktris (Emmanuelle Riva) ile evli bir Japon mimar (Eiji Okada) arasında geçen kısa ama yoğun bir ilişkiyi merkezine alır. İkilinin tanışması ve birbirlerine çekilmeleri, kişisel ve kolektif travmaların, savaşın kalıcı izlerinin ve unutma ile hatırlama arasındaki çatışmanın üzerine kurulmuş derin diyaloglara yol açar.

Film, basit bir aşk hikayesi anlatmaktan çok uzaktır. Marguerite Duras'ın senaryosu, karakterlerin geçmişlerindeki acıları (Hiroşima'nın bombalanması ve aktrisin savaş sırasında yaşadığı kişisel trajedi) şimdiki zamanın tutkulu buluşmasıyla iç içe geçirerek, zaman, bellek ve suçluluk duygusu üzerine felsefi bir sorgulamaya dönüşür. Oyunculuklar son derece içten ve kontrollüdür; özellikle Emmanuelle Riva'nın duygusal karmaşayı aktarışı unutulmazdır.

Hiroshima Mon Amour, görsel olarak da çarpıcıdır. Resnais, belgesel görüntülerle kurmaca anlatıyı ustalıkla harmanlar, Hiroşima'nın savaş sonrası görüntülerini karakterlerin psikolojik manzarasının bir parçası haline getirir. Neden izlenmeli? Çünkü bu film, sinemanın bir hikaye anlatma aracı olmanın ötesine geçip, bir düşünce ve duygu deneyimi sunabileceğinin kanıtıdır. İnsanlık tarihinin karanlık bir dönemine, evrensel temalar eşliğinde şiirsel ve dokunaklı bir bakış atan bu başyapıt, her sinemaseverin izlemesi gereken zamansız bir klasiktir.