Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel ve psikolojik işkenceye tabi tutar. Film, salt şiddet betimlemesinden ziyade, iktidarın yozlaşması, faşizmin mekanizmaları ve tüketim toplumunun eleştirisi üzerine sert bir alegoridir. Pasolini, görüntüleri estetize etmeden, soğuk ve mesafeli bir kamera ile sunarak, seyircinin rahatsız olmasını ve bu şiddet döngüsünün bir parçası haline gelmesini amaçlar. Oyunculuklar, karakterlerin duygusuz ve mekanik tavırlarını yansıtacak şekilde kasıtlı olarak donuktur, bu da yönetmenin insanlıktan çıkarma temasını güçlendirir. 'Salò', izleyiciyi rahat bırakmayan, sınırları zorlayan ve derin sosyopolitik yorumlar içeren bir film olarak, yalnızca bir 'korku' hikayesi değil, aynı zamanda gücün doğası ve toplumsal çürüme üzerine acımasız bir incelemedir. Sanatsal cesareti ve felsefi derinliği nedeniyle, olgun izleyiciler için zorlu ama bir o kadar da düşündürücü bir sinema deneyimi sunar. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en kişisel ve en sert toplum eleştirisi olarak kabul edilir.